Thundermother on the road - jopix

Wat voorafging

Op 13 augustus 2016 zag ik Thundermother voor het eerst op het Metalfestival Alcatraz in Kortrijk. Ze waren de opener van de eerste dag en speelden rond 11u de boel op gang. Ik was net aangekomen en was na lang aanschuiven aan de persingang maar net op tijd in de frontstage om de 5 zweedse dames te zien opkomen. Fototoestel in aanslag.

Ik had ze op voorhand al eens online gecheckt en wist ze leuke powerrock brachten. Aangezien het 5 dames waren, was het ook niet mis om naar te kijken. En slechts na een half nummer konden ze mij in hun vibe brengen. Clare is de ideale frontvrouw voor deze band met haar stem, looks en attitude op het podium. Zo wist ze ook menig mannenvolk op de weide te bekoren.

Voor dit vroege uur was er toch al veel volk komen opdagen (slimme zet van Alcatraz om een knappe vrouw al de venten uit hun tent te lokken natuurlijk) en het zonnetje was ook al van de partij. Een ideale start van dit festival dus. Na de gebruikelijke eerste 3 nummers vliegen we uit de frontstage en gingen we zoals gewoonlijk richting persruimte VIP tent om daar onze foto’s te bewerken… Althans enkelen onder ons, want de rest haalde een pintje en nestelde zich in een zitzak of zeteltje…
Gespreksonderwerp: de Deernes die nog op het podium van jetje stonden te geven en hoe fotogeniek die zangeres wel niet was. Eens de muziek van Thundermother op de achtergrond stopte, was ik mijn foto’s al aan het uploaden en door dat er nog wat tijd was (en ik de foto’s de moeite vond), zette ik er een paar op mijn facebookpagina en keek ik om de band of artiesten te taggen. Hop, tijd om vlug terug naar het podium te gaan voor de volgende band… en zo rol je in de routine van een festivalweekend.

Tijdens het importeren van de volgende lading zag ik dat ik een facebookbericht had van die ‘fotogenieke zangeres’ met de complimenten over mijn foto’s en of ze mits naamsvermelding de foto’s mocht delen op haar instagram en facebook. Sure!
Vervolgens complimenteerde ik haar op mijn beurt met hun optreden en wat volgende was een conversatie die in stukken de ganse namiddag duurde. Ik vroeg tegen de avond of ze eigenlijk al vertrokken waren of eventueel nog op het terrein waren te vinden. Clare wist me te vertellen dat ze gingen vertrekken richting VIP ruimte om Airbourne te bekijken en toen zag ik mijn kans schoon om mijn stoute schoenen aan te trekken en vroeg of als ze hier dan toch waren ik een portretje mocht nemen van haar en eventueel de volledige band. ‘Met veel plezier, tot straks’ was haar antwoord en toen brak het koud zweet me al uit. Wat ging ik doen? Hoe? Stress… Maar tegen dat ze er waren moest ik natuurlijk Airbourne gaan fotograferen en waren er daarna zoveel mannen die met hen op de foto wilden, dat er van die foto niks meer in huis is gekomen. Ik vond de dames niet meer terug. Daar gaat mijn kans, dacht ik.

Later die avond kreeg ik nog een berichtje van Clare dat het jammer was dat we elkaar hadden mislopen en dat ze reeds waren vertrokken. Misschien een andere keer… Yeah right dacht ik.
Toen  zag ik op hun facebookpagina dat ze in november naar Roeselare kwamen. Dit kan geen toeval zijn. Direct bericht naar Clare of ik daar een foto kon komen nemen. Tuurlijk maar dit moest dan via de manager, "laat maar nog iets weten kort voor het optreden", zei ze.


Finaly we meet

Halverwege oktober nam ik opnieuw contact op en kreeg ik het emailadres van de manager. Ik zat al een tijdje met het idee dat ik meer groepen ‘naast het podium’ wou fotograferen. Geen bandshoot of geposeerde portretjes maar een docu-achtige manier vastleggen hoe ’t leven van een artiest er aan toegaat voor en na zo’n optreden. Dit leek me een leuke kans om dit hier te testen, vooral om te zien hoe anders het is bij een vrouwenband dan bij een klassieke mannenbende.

Ik deed mijn voorstel aan de manager maar die zag dat niet echt zitten omdat de zaal en de backstage daar heel klein waren. Maar op aandringen van Clare zelf,
kreeg ik toch de toestemming.

Via de tourmanager (want die andere ging er niet bij zijn) kreeg ik een uur van aankomst en zodoende stond ik na een slapeloze nacht (‘k heb nogal rap zenuwen voor zoiets) rond 17u30 in voor de deur van ‘De Verlichte Geest’.

Eenmaal binnen zag ik Tilda (drums) en Linda (bass) hun materiaal opstellen, van de rest van de dames geen spoor. De Barman keek me raar aan en ik zei dat ik een afspraak had met Mimmie (tourmanager / merchandise), die vanuit de backstage kwam aangelopen met een soepje voor de 2 aanwezige dames.

Ik deed mijn bedoelingen nog eens uit de doeken en ze zei dat ik gerust mijn ding mocht doen. De rest van de dames waren nog in het hotel en zij moest nog alle nieuwe merchandise tellen die net waren aangekomen. Dus stelde ik me voor aan Tilda en Linda om nog maar eens de bedoeling uit te leggen en begon ik te fotograferen.

Even later kwam de rest van de band aan en hup, nog maar eens de ganse uitleg. Clare was heel enthousiast en verkondigde aan de rest van de dames dat ze het volste vertrouwen had in mij en mijn werk. De druk op mijn schouder werd groter, maar we lieten dat natuurlijk niet blijken ;)

Zo volgden foto’s van het opstellen van materiaal, Mimmie die truien en T-shirts uithangt, Clare die constant fitness oefeningen doet terwijl anderen een naar eigen zeggen ‘massive’ wortel eten en een theetje drinken… Alles behalve het Rock and Roll gevoel dat je bij een mannelijk metalband wel zou zien. En dan moesten ze nog beginnen aan hun make-up, haar en kleding. Haar krullen in de reflectie van de microgolfoven en oogschaduw aanbrengen en ondertussen nog wat spieroefeningen. Het is eens iets anders.

Tijd voor Soundcheck en die verliep alles behalve goed. Veel gepiep en gekraak, weinig of geen geluid uit de monitors op het podium, kabeltjes die stuk bleken te zijn en waar er geen reserve van was. De sfeer sloeg om… De geluidstechnieker deed wat hij kon, maar ’t was verre van goed. De stress bij bepaalde meiden sloeg om in paniek en traantjes kwamen al piepen. De soundcheck had al langer geduurd dan voorzien, ze moesten nog gaan eten op restaurant, nog snel eens repeteren en ondertussen was de support act ook aangekomen waardoor het ‘gezellig druk’ werd in de backstage.


Clare nam haar verantwoordelijkheid als frontvrouw en ging iedereen troosten en oppeppen. It’s gonna be allright! We are Fucking Thundermother! Zo vertrokken ze richting restaurant en kon ik op mijn gemak de eerste foto’s al gaan bewerken en kennis maken met de andere band, The odd and the others, die ondertussen aan hun soundcheck begonnen waren. De deuren waren ondertussen open en het volk begon toe te komen.


Showtime

De support act was niet zo bezorgd over het geluid op het podium, maar eerder over het volk die zich in de zaal wat sfeer aan het indrinken was. Nogal wat zwarte klederdracht en ruige mannen met lang haar deden hen vrezen dat hun muziek iets te ‘soft’ zou bevonden worden. Niks was minder waar. De band speelde vlotjes hun set rock songs met stevige attitude die het publiek toch kon appreciëren.

Tijdens hun set kwamen de dames terug binnen en begonnen direct nog vlug een nummer of 2 te repeteren en deden vervolgens met Pablo, hun roadie / Physical & Metal Coach hun dagelijkse oefeningen. Ze kwamen ook kijken naar de foto’s die ik ondertussen klaar had en waren allemaal heel enthousiast. Toen Clare tegen de anderen zei: “ Told ya he was good! I know talent when I see it”, moest ik toch even naar buiten een luchtje gaan scheppen. (*bloos*)

Nog snel even iedereen samen op de zetel voor een groepsfoto om 2 minuten later het podium te bestijgen. Wie de dames niet gezien had backstage had er geen idee van dat er zo’n spanning in de lucht hing, maar ik zag aan hun ogen dat ze er niet gerust in waren. Vooral bij Georgia. Die stond constant contact te zoeken met de geluidsman achteraan in de zaal.
’t geluid zat bij haar toch niet goed, maar in de zaal was er weinig van te merken. Tussen de nummers door moest Clare nu en dan de boel wat rekken zodat Georgia, Pablo en de geluidsman de problemen probeerden te verhelpen. Tevergeefs blijkbaar.

The show must go on en na 2 nummers hadden de dames de zaal op hun hand. Een uurtje later volgenden de woorden ‘thank you very much, see you next time’ en wilden de dames de deur naast podium richting backstage openen, maar de klink was eerder die avond afgebroken en de deur was dichtgevallen. Daar stonden ze schoon… Mimmie schoot weg door de hoofdingang om via de straatkant richting backstage te hollen om daar dan de deur te komen openen maar ondertussen konden ze niet anders dan al aan hun bisnummers beginnen ;) Funny moment maar Rock & Roll!

Enkele nummers later was het over & out. Clare riep me nog op het podium voor een groepsfoto met het publiek en dan allemaal terug de garage binnen (wat dus de backstage was) Georgie trok haar jas aan zei ‘sorry girls, I can’t have this right now’ en verdween huilend de donkere straat in. Ik heb haar niet meer terug gezien. De rest keek stil naar elkaar tot Pablo, de mental coach als hij is, iedereen terug wakker schudde door te zeggen hoe fantastisch dit allemaal was. Hoe slecht het ook klonk op het podium, hoe goed het wel was in de zaal! En dat dit een enorme les is voor de toekomst… vallen en opstaan en zo…


De rust keerde terug, de dames verfristen zich wat (met flesjes water) want ze werden in de zaal verwacht voor een signeersessie. Ondertussen werd het materiaal afgebroken en hoorde ik van het publiek hoe geweldig het was en dat ze gerust Graspop mogen openen dit jaar…

Na de signeersessie werd er nog wat nagepraat, nog snel een paar foto’s nemen van Clare met juwelen uit Fillipa haar collectie, een portretje van Pablo en we konden de backstage beginnen opruimen. Het was al na middernacht en Linda moest om 3u in Gent staan om terug te keren naar Zweden. De rest van de dames vertrokken om 7u richting Londen om daar dan opnieuw van jetje te geven.

Ze verzochten nog vriendelijk of ik niet mee ging en ware het niet dat ik nog een vrouw, kinderen en vast werk heb, dan zat ik nu in hun busje voor een week of 3…

Life on the road, het blijft een droom.


Powered by SmugMug Log In