Zoiets fotografeer je toch niet?

Dit is het eerste wat mensen me zeiden toen ik zei dat ik afscheidsfotografie wou gaan doen.

We laten foto's nemen bij alle belangrijke gebeurtenissen uit ons leven, van de geboorte tot verjaardagen, communies en huwelijken tot pensioensfeestjes... maar het einde van het leven fotograferen, dat is nog steeds een groot taboe!

Untitled photo

Enkele jaren geleden overleed een goeie vriend aan een hersentumor, behalve enkele gsm foto's van de lege aula en de kist achteraf heb ik geen foto's van de mooie dienst die hij kreeg. Vrienden die schouder aan schouder herinneringen ophaalden, live muziek van een bevriend artiest, de overvolle zaal... daar zijn geen beelden van... De herinnering is nu nog altijd redelijk vers, maar wat binnen 10, 20 of 30 jaar...

We kunnen enkel vertellen aan onze kinderen dat hij een mooi afscheid kreeg, maar ik zou dit graag ook visueel kunnen herinneren en delen. Daaruit is het idee ontstaan om deze dienst aan te bieden.

Untitled photo

Mensen staan er op het moment zelf door het verdriet en de rouw niet bij stil of hebben geen idee dat dit mogelijk is. Van het laatste afscheid, een sereen portret van de overledene tot pakkende beelden van de uitvaart...

Alles in samenspraak met de nabestaanden en met heel veel respect voor hun wensen.

Het is niet mijn bedoeling om het verdriet centraal te stellen, wel het respect en de liefde die er is voor de overledene en de nabestaanden want dat is iets wat door de roes van de dag zelf soms niet tot bij de naasten komt.

Ze zien (en voelen) ze dit pas achteraf bij het zien van de foto's en het lezen van de kaartjes. De foto's kunnen ook een mooie manier zijn om het verlies en verdriet ter sprake te brengen bij anderen. Ze kunnen troost bieden op moeilijke momenten, ook al is dit misschien pas jaren later.

Heb je zelf twijfels of vragen, aarzel dan niet om mij te contacteren.

Jonas

Hoe sta jij hier tegenover? Laat het hieronder maar weten

  • No Comments
Powered by SmugMug Owner Log In